Оставлю мысли, стану непохожей
На все деревья ивой остролистой
У берега реки, спроси прохожий,
Как зацветаю я, скажу – пушисто.

Бежит поток стремительно и бурно,
Стирает, обтекая, камень склизкий,
Взор холодит он синевой лазурной…
Жить – зеленью к нему склониться низко.

Припасть к реке и пить неутолимо,
Пить из нее, плыть, повинуясь струям,
Шум листьев и воды несётся мимо,
Но берег мой навечно неминуем.

 
Tadeusz Hollender (1910 – 1943)


Wierzba

Kwitnąć na brzegu – rzecz niepospolita,
burzliwe myśli wymienić na liście,
gdy najzwyklejszy człowiek mnie zapyta
– jak pragniesz rosnąć? – odpowiem – puszyście.

Tak. Gdzieś na brzegu szumnołuskiej rzeki
w zielonym, bystrym utonąć rozumie,
i jeśli – drzewo – spotkam się z człowiekiem,
nie rzec nic słowem, tylko liśćmi szumieć.

A niżej – wartko, i bystro się toczy,
wód płynne szkliwo ściera śliski kamień,
błękitny błękit głaska chłodno oczy...
– Żyć – to zielono wdół spływać strugami.

Dotykać wody, pić z ruchliwej ściany,
liśćmi, wodami, całą rzeką – płynąć.
– Pniem sobie rosnę, szumem wymijany,
a liśćmi mijam, by nigdy nie minąć.