Оставлю мысли, стану непохожей

На все деревья ивой остролистой

У берега реки, спроси прохожий,

Как зацветаю я, скажу – пушисто.

 

Да. Где-то у реки шумливой стоя,

В забвении зеленом утопаю,

А путнику я пошуршу листвою

И только, словно слов уже не знаю.

 

Бежит поток стремительно и бурно,

Стирает, обтекая, камень склизкий,

Взор холодит он синевой лазурной…

Жить – зеленью к нему склониться низко.

 

Плыть, прикасаясь листьями-губами,

Пить, упиваясь, речкой быстротечной, –

И я плыву, но в берег врос корнями,

Чтобы отсюда не уплыть навечно.

 

Tadeusz Hollender (1910 – 1943)


Wierzba

Kwitnąć na brzegu – rzecz niepospolita,
burzliwe myśli wymienić na liście,
gdy najzwyklejszy człowiek mnie zapyta
– jak pragniesz rosnąć? – odpowiem – puszyście.

Tak. Gdzieś na brzegu szumnołuskiej rzeki
w zielonym, bystrym utonąć rozumie,
i jeśli – drzewo – spotkam się z człowiekiem,
nie rzec nic słowem, tylko liśćmi szumieć.

A niżej – wartko, i bystro się toczy,
wód płynne szkliwo ściera śliski kamień,
błękitny błękit głaska chłodno oczy...
– Żyć – to zielono wdół spływać strugami.

Dotykać wody, pić z ruchliwej ściany,
liśćmi, wodami, całą rzeką – płynąć.
– Pniem sobie rosnę, szumem wymijany,
a liśćmi mijam, by nigdy nie minąć.