Цвести над речкой — дело непростое, 

Шальные мысли заменив на листья,

Когда прохожий спросит с прямотою

— как жить желаешь? — прошепчу — пушистей.

На берегу чешуйжурчащей речки 

В зеленом, быстром утонуть сознаньи,

Если я — древо — человека встречу,

Не словом обращусь к нему — шуршаньем.

А ниже — истекая днем и ночью,

Глазурь воды стирает скользкий камень,

Голубизной своей ласкает очи…

Жить — это плыть, зелеными руками

Воды касаться, пить с подвижной глади, 

Листвою плыть и всей рекою литься.

Я в тишине расту того лишь ради,

Чтобы, теряя листья, длиться, длиться, длиться.

Tadeusz Hollender (1910 — 1943)

Kwitnąć na brzegu – rzecz niepospolita,

burzliwe myśli wymienić na liście,

gdy najzwyklejszy człowiek mnie zapyta

– jak pragniesz rosnąć? – odpowiem – puszyście.

Tak. Gdzieś na brzegu szumnołuskiej rzeki

w zielonym, bystrym utonąć rozumie,

i jeśli – drzewo – spotkam się z człowiekiem,

nie rzec nic słowem, tylko liśćmi szumieć.

A niżej – wartko, i bystro się toczy,

wód płynne szkliwo ściera śliski kamień,

błękitny błękit głaska chłodno oczy...

– Żyć – to zielono wdół spływać strugami.

Dotykać wody, pić z ruchliwej ściany,

liśćmi, wodami, całą rzeką – płynąć.

– Pniem sobie rosnę, szumem wymijany,

a liśćmi mijam, by nigdy nie minąć.