Услышит народ первый слог - огорошен;

Зря: кражи для Кракова - мелкие грóши.

Столь многих безделиц в хозяйстве не надо -

Так думал, идя вдоль торгового ряда.

Налево свернул от Камéницы Шарой,

Меж разных товаров - гляжу - окуляры,

Полезные, слышал, для глаза приборы,

Достал кошелёк, примеряю, и впору

Очешник пришёлся; напялил обнову.

Ба! - карты, таких не достанешь в Бобово,

Взял дюжину разом колод, дабы дюже

Фортуну привадить. Купил ножик тут же -

Из кости слоновой, жене - из коралла

Взял ножны - чеканка знатна по металлу.

И то, как банкет, - стыд, я с рогом воловьим;

В трудах человек - жилы рвёт, я к балóвням -

Купил топорúще, супруге - тростину,

Чтоб спину чесать, гребешок и холстину -

Украшу ей стену гостиного зала.

Слуга платит, платит, мошна - исхудала.

Перчатки, чулочки из Рима - супруге,

Детишкам - обновки, подарки прислуге,

Нужна мне и эта, и та вон вещица,

Француз заливается, хвалит; скупиться

Не стал я, осталось на шляпу с пером -

Купил. Только вышел из лавки - тут гром.

Как дождь - ливанул. Я слуге:

Нам накидки

Купить бы, а он: “Пан, мы в полном убытке”.

Иду я весь мокрый и шмыгаю носом,

Набит был кошель - безделушки да форсы.

Смеялся потом: горе мне, бедолаге,

На чтó всё спустил до последней шеляги:

Без оных вещей жил - мог жить ещё вяще.

Кто в Краков сберётся - глаза не таращи.

 

Шара Каменица (Szary Kamienica) - один из крупнейших жилых домов на Главной рыночной площади в Кракове (XIV в.)

Бобова (Bobowa) - городок в Малопольском воеводстве  

WACŁAW POTOCKI  

 KRAKÓW

 

Niepotrzebnie sylaba pierwsza straszy ludzi;
Nie kradnie Kraków - tylko, że pieniądze łudzi.
Bez wielu się obejdzie rzeczy człowiek w domu,
Wiele ujźry potrzebnych, przyszedszy do kromu.
Idąc po lewej stronie Kamienice Szarej,
Między inszym towarem widząc okulary,
Chcę je sobie do oczu przybierać i z sporem
Pieniędzy do onego kramu idę worem.
Kupiłem okulary i puzderko na nie.
Widząc karty, w Bobowej i tych nie dostanie,
Wziąłem kilka tuzinów, przy zabawie może
Fortuna szczęścia życzyć. Kupię potem noże
Sobie w kości słoniowej, dla żony w koralu
Nożenki wybijaną robotą z blachmalu.
Wstydzi-ć się na bankiecie bawolego rogu;
Na cóż człowiek pracuje, porwon swój koszt
Bo Sobie potem obuszek, żenię kupię trzcinę,
Obaczywszy grzebieniarz, i tego nie minę,
Potrzebny jest i ścianę w pokoju ozdobi.
"Sługa płaci, a mieszek już bokami robi.
Więc rzymskie rękawiczki i pończoszki żenię,
Nuż dzieciom to i owo, co tylko na selenie,
Wszytkiego mi potrzeba, widzę i na stole,
A Francuz prezentuje, chwali, ile zdole".
Na ostatek kapelusz kupiwszy i bindę,
Wydam wszytko i z kramu bez pieniędzy wyndę.
Wtem deszcz. Opończe nie masz.
Kupcież ją co prędzej!
A sługa: "Mości panie, nie stało pieniędzy".
Idę przecie i moknę, już mi kapie z nosa,
Uprzedziła ozdoba potrzebę do trzosa.
Szedszy potem, śmiałem się sam z siebie w ostatku.
Żal mi było marnego pieniędzy wydatku:
Żyłżem ja bez tych rzeczy i mogłem żyć dłużej.
Niechże każdy, przez Kraków idąc, oczy mruży.