Цвести на берегу – так несравнимо,
листами-мыслями шептать чуть слышно,
и если спросит проходящий мимо
Как я хочу расти, – отвечу – пышно.

В зелёный разум погрузившись быстро,
я, ива, если человека встречу
там, где река чешуйчато-искриста,
всё буду шелестеть, не надо речи.

А ниже, под крутыми берегами,
стекло воды лоснистый камень точит...
Жить – ниспадать зелёными струями,
пока лазурь прохладой плещет в очи.

Касаться влаги, пить с подвижной сини,
Плыть – плотью, существом своим, как реки.
И я расту, мой ствол – моя твердыня,

***

Tadeusz Hollender
Wierzba

Kwitnąć na brzegu – rzecz niepospolita,
burzliwe myśli wymienić na liście,
gdy najzwyklejszy człowiek mnie zapyta
– jak pragniesz rosnąć? – odpowiem – puszyście.

Tak. Gdzieś na brzegu szumnołuskiej rzeki
w zielonym, bystrym utonąć rozumie,
i jeśli – drzewo – spotkam się z człowiekiem,
nie rzec nic słowem, tylko liśćmi szumieć.

A niżej – wartko, i bystro się toczy,
wód płynne szkliwo ściera śliski kamień,
błękitny błękit głaska chłodno oczy...
– Żyć – to zielono wdół spływać strugami.

Dotykać wody, pić z ruchliwej ściany,
liśćmi, wodami, całą rzeką – płynąć.
– Pniem sobie rosnę, szumem wymijany,
a liśćmi mijam, by nigdy nie minąć.