Ило Мосашвили

Осенью

 

Снег на подсолнухи выпал назавтра.

Утро янтарь свой под них обновило.

Солнце впадало в молочные травы,

и оказался мягкого нрава

ветер, лишенный песенной силы.

 

Вскорости осень выгонит лето

и не оставит солнце в покое.

Будет стерня дымами прогрета,

осень погонит лето по свету,

тусклые горы тоскою накроет.

 

Вижу, неяркое солнце садится:

скоро, затертое в хмурой лазури,

бросит поводья своей колесницы,

выпьет воды в дагестанской кринице,

ляжет, глаза печально зажмуря.

 

Солнце, однако, грозит мне уроном:

в сердце мне мечет лучи непрестанно.

А над полями с изрезанным лоном

долгую, словно церковные звоны,

песню поют журавлей караваны.

 

13-20 апреля 2017

 

 

 

ილო მოსაშვილი (1896 — 1954)

 

შემოდგომაზე

 

მზესუმზირებში გუშინაც თოვდა,

ქარვა და დილა სინჯავდა ფერებს.

მზე რძიან ბალახს სითბოს აქსოვდა,

მზესუმზირებში მე არ მახსოვდა,

როგორ ამბობდა ქარი სიმღერებს.

 

ხვალ შემოდგომა ზახულს აჯობებს,

რომ ზაფხულის მზე მოვიდეს მერეც.

გველივით კვამლი დასწვავს ნამჯობებს,

ხვალ შემოდგომა ზფხულს აჯობებს

და მთებს დახურავს ნაღვლიან ფერებს.

 

ვხედავ, მზე მიდის, მზე მოვა ხვალეც,

დღეს ავდარიანმა ცამ რომ წაშალა,

მზე დაღესტანში ზამთრის წყალს დალევს,

მერე დახუჭავს ნაღვლიან თვალებს

და აეშვება კარზე ავშარა.

 

მე ჩამავალ მზეს არ ვენანები,

შუბივით სხივებს გულში მიღერებს,

სჩანს ყელდაჭრილი ყველგან ყანები

და ცეროების ქარავანები

ზარით ამბობენ გაბმულ სიმღერებს.

 

1920