Всплывают облака, белёные ветрила,

Твой берег там, но весть с небесного фрегата -      

Не мне, не от тебя. Я понял вдруг: как было,

Не будет - не вернуть те летние закаты.

Ночь высветит луной в твоём саду дорожку,

На серебре травы продляя тени вдвое,

Чертя круги в пруду... ты снова в сад сторожко

Крадёшься, но махнёшь не мне, не вслед за мною.

Lechoń Jan

Na niebo wypływają białych chmurek żagle,
Od twojej płynie strony niebieska fregata
Nie do mnie, nie od ciebie. I poczułem nagle,
Ze już nigdy nie będzie, jak zeszłego lata.

Noc przyjdzie księżycowa i w twoim ogrodzie
Na srebrnej trawie cienie ułoży ogromnie.
A później będzie koła rysować na wodzie,
Gdy będziesz szła ogrodem nie ze mną, nie do mnie.