Вновь над рекою цапли седые

В плавный полёт, как когда-то, ушли…

Счастье моё и раны былые

Травами дикими заросли.

Реки вернулись к своим истокам.

Та, что солнцем была каждый день,

Стала далёкой, далёкой, далёкой,

А далеко идти уже лень.

Да и зачем? Чтобы в душной квартире

Скудные мысли в тетрадку писать?

В бога обмана с наживою верить?

Трёхвековое тряпьё собирать?

Даже на самую лучшую в свете,

Даже на тёплые губы её

Не променяю я влажный ветер,

Что в тростниках над Днепром поёт.

Грустный свой век пускай доживает

С кем-то другим, оставивши мне

Руки друзей, журавлиную стаю,

Вместе с ружьём рек осенних свинец.

Уладзімір Караткевіч

                * * *

Зноў над ракою чаплі сівыя

Ў плаўны палёт, як калісь, паплылі...

Шчасце маё і раны былыя

Гускай і лотаццю параслі.

Рэкі вярнуліся да вытокаў.

Тая, што сонцам была ў жыцці,

Недзе далёка, далёка, далёка,

Так далёка, што лень ісці.

Ды і нашто? У задушнай кватэры

Кволыя думкі ў сшытак пісаць?

Ў бога хлусні і нажывы верыць?

Трохсотгадовыя транты збіраць?

Нават на самую лепшую ў свеце,

Нават на цёплыя вусны яе

Я не змяняю вільготны вецер,

Што ў сітнягах над Дняпром пяе.

Сумны свой век няхай дажывае

З іншым, з другім, пакінуўшы мне

Рукі сяброў, жураўліныя зграі,

Стрэльбу і рэк асенніх свінец.

1962?