Апрель 2026, №4 Журнал " Русский глобус".

Поэтический перевод________________________

Лев Бондаревский

Переводы с польского

Михал Витольд Гайда

Комета

Еще лишь вечер, и робеть не стоит,

когда почуешь вдруг холодный ветер.

Не спрашивай, взгляд чуя за спиною,

тебе во мраке эхо не ответит.

Над головой звезд ангельская сфера,

тоннель смертей - рождений замыкает.

В колодец бездны отворились двери,

где путь единорога пролегает.

На белом звере дева в ореоле -

короне в косы завитых галактик

летит вперед, когда стоишь ты в поле

и смотришь на нее, слова утратив.

Сияет в небесах , пока во мраке

ее пушистый светлый шлейф не сгинет,

а искристый зверинец Зодиака

неспешно побредет дорогой длинной.

Болеслав Лесьмян

Завершенность

Ласки многовато

На две пары рук.

Золото заката,

Уходи на луг.

Даль- лазурь едина,

Лодка - лодке рознь!

В жизни так на диво

Всё переплелось…

Поздний вечер гонит

От зеленых куп.

Расплелись ладони,

Нету губ для губ!

Счастье, что от солнца

Чарами лилось,

Вытекло до донца,

Избегая слез.

Это- трепет тела,

Это - звезд пыльца!

Что судьба хотела,

Сбу –дет – ся !

Лунное упоение - 1. Ночь

Огнем мерцает ночь, а сумрак, звезд поклонник,

едва колышется в потоке тишины,

и мраморный луной обрызган подоконник,

где тени наших рук лежат, удлинены.

Теперь уж виден сон, теперь уже не страшно.

Мир полуосвещен, грядет рассветный час,

и тени наших рук как будто бы не наши,

как будто у окна есть кто-то кроме нас.

Как будто кроме нас, бессонный и влюбленный,

в мечтаниях течет молчащих жизней сход,

и с небом связанный, и с тьмой потусторонней

дрожащий тайный быт, заоблачный народ.

Ему своей косой из серебристых прядей

льет полночь свой поток, искрящийся во мгле.

В виденья погружен, до дна себя утратив,

в краю русалий он уже не на земле.

В лёт вольный облаков блеск жизни проникает,

бутоны их растут и набирают цвет...

И чуткая душа, дрожа, в себя вбирает

улётный миг чудес, восторгов полный свет.

Теперь уж виден сон, теперь уже не страшно.

Мир полуосвещен, грядет рассветный час,

и тени наших рук как будто бы не наши,

как будто у окна есть кто-то кроме нас.

Примечаеие. Я перевёл этот текст с сетевр=ого польского оригиналаюПозже оказалось, что это был польский перевод русских стиховь Лесьмяна, но имя переводчика не было указано. Но поскольку работа бвла сделана, я так и остави с примечанием ЛБ.

Юлиан Тувим

Узлы

Распадаются просто и сразу

Те узлы лепестками тюльпанов,

Что завязаны адским заказом

У последних больных узломанов.

Слов лохматые петли слипались

Фанатично в косматые пряди,

И со снами смертельно сбивались

В шишки, в комья, в горбатые рати .

Нам по горлу веревки витые,

по глазам нашим - косы чарОвниц ...

Наших вёсен ростки молодые

Заплутали в чертовской шнуровне!

© Л.Бондаревский

Michał Witold Gajda - Kometa

To tylko wieczór, więc bać się nie warto,

kiedy poczujesz nagle chłodny powiew.

Nie pytaj o nic, czując wzrok na karku,

bo echo w mroku i tak nie odpowie.

Nad głową gwiazdy, jak sfery anielskie

spinają tunel śmierci i narodzin.

W otchłannej studni otwierają przejście

do ścieżki, którą jednorożec chodzi.

Na białym grzbiecie panna w aureoli

jasnych warkoczy spiralnych galaktyk

pędzi przed siebie, gdy na dole stoisz

i oniemiały, za jej śladem patrzysz

Błyszczy na niebie, nim w ciemności zginie

ciągnąc za sobą trenu bujny ogon,

a roziskrzony zodiaku zwierzyniec

cicho podąży nieskończoną drogą.

Leśmian Bolesław - Skończoność

Tyle nam pieszczoty,

Co dla dwojga rąk.

A ty, zmierzchu złoty,

Konaj wpośród łąk.

Jedna dal w błękicie

Ale różna łódź!

Trzebaż było życie

Z ową dalą skuć?...

Późny wieczór stroni

Od zielonych bruzd.

Dłoniom zbrakło dłoni,

Ustom zbrakło ust!

Szczęście, co od słońca

Wzięło czar i kres,

Dobiega do końca,

Unikając łez.

Oto - zlękłe ciało,

Oto gwiezdny kurz!

To, co się stać miało,

Niech się stanie już!

Leśmian Bolesław - KSIĘŻYCOWE UPOJENIE - I. NOC

Ogniem pulsuje noc, a mrok, ów gwiazd wielbiciel,

Ledwie kołysze się pod szumnej ciszy prąd;

Na marmur okna padł księżyca bryzg obficie,

Gdzie wydłużone drżą dwa cienie naszych rąk.

Teraz już widny sen, teraz troska nie straszna

I na wpół świeci świat, co już z półmroku wstał,

I cienie naszych rąk nam zdają się nie nasze,

Jakby przy oknie tym prócz nas ktoś schadzkę miał.

Jakby tu oprócz nas, bezsenny i miłosny,

Pośród marzenia trwał milczących istnień lud;

Wspólna ich z niebem więź i zaświatowe losy,

I tajnią drżący byt, i ponadchmurny ród.

Dla nich warkoczem swym snutych w srebrze zakrętów,

Pod północą co w skrach, strumień we mgle się ćmi,

Pogrążony w swych snach, w marzeniach swych do szczętu,

Widzi rusalny kraj, jak półsnem mu się śni.

Wolny obłoków lot, życie ich blask przenika,

Rozwija się ich pąk słyszalniej niźli kwiat...

A dusza czujna wciąż i drżąca jak osika

Chłonie ulotny dziw, pełen zachwytów świat.

Teraz już widny sen, teraz troska nie straszna,

I na wpół świeci świat, co już z półmroku wstał,

I cienie naszych rąk nam zdają się nie nasze,

Jakby przy oknie tym prócz nas ktoś schadzkę miał.

Tuwim Julian - Rozwiązują się nagle i lekko...

Rozwiązują się nagle i lekko,

Opadają, jak płatki kwiatów,

Groźnie supły zamówione przez piekło

U najgorszych supłomanów-wariatów.

Pętle słów kołtuniastych plątali,

Fanatycznie, na amen skręcone,

I na mokro zaciskali ze snami

W guzy, w gruzła, w garbate miliony.

-

I przez gardło sękatym powrozem,

I przez oczy - warkoczami czarownic...

Młode pędy tylu naszych wiosen

Uwikłali w szatańskiej sznurowni!

Предыдущие публикации в РГ №10 2025г., №4, №12 2024г., №7 2023г.