Россыпь пурпурных маков

В сумерках на дороге?

Сон ли, сполохи зраков?

Слог забытой тревоги.

Уст твоих жемчуг скатный?

Чтó зажал я в ладони?

Сад мой - пустынь, надвратный

Месяц потусторонний.

День за днём полугрёза,

Ночь - рогозные плавни...

Где краса твоя, роза?

“Не цвести никогда мне…”

“Не цвести никогда мне…”

Ты ли шепчешь мне, роза?

Слово, слово на камне,

День за днём полугрёза...

Bolesław Leśmian

Róża

Czym purpurowe maki
Na ciemną rzucał drogę?
Sen miałem, ale - jaki? -
Przypomnieć już nie mogę.

Twojeż to były usta?
Mojeż to były dłonie?
Głąb sadu mego - pusta,
We wrotach - księżyc płonie.

Dni się za dniami dłużą,
Noce - w jeziorach witam...
Kiedy ty kwitniesz, różo?
“Ja nigdy nie zakwitam...”

“Ja nigdy nie zakwitam...”
Twójże to głos, o różo?
Słowo po słowie chwytam,
Dni się za dniami dłużą...

1912