Бруно Ясеньски. Слово о Якубе Шеле. Пролог.

Ясеньски  Бруно - Слово о Якубе Шеле

 

ПРОЛОГ

По ночам я с полей и  гумен

позаросших и мхом и  мглой,

собирал эту песню-думу

и иду с окровавленной, злой.

 

Раскачалась уж осень тысячью розог

ивняка   над прудом в ритме жабьих  гамм.

 Свой последний червовый фальшивый козырь

я, играя со смертью, сегодня сдам.

 

Может , завтра придет трактор

на заплатанный плат полей,

сумрак - чернобородый арендатор-

землю в чёрный захватит плен.

 

И  на десять миль вокруг, уже  скоро,

там, где нива ложилась под серп,

встанет  многокаменный город,

сад кубический, грузен и сер.

 

И когда   звездной ночью забрезжит

белой мессой месяца стёртый штамп,

над дорогой  повиснут проезжей

тяжелые яблоки  дуговых ламп.

 

- - в ежевичной чащобе леса,

где   солнце садится свой зад укрыть,

эта песня выходила  на ясный месяц

по собачьи подолгу выть.

 

И, присев на поле в густом  бурьяне,

качалась, гнулась, как сухая ботва .

Когда пастух её вспугивал утром ранним,

в каплях крови была  трава.

 

Эта песнь  в мою жизнь пришла во гневе ,

приказала: служи!  От неё не не уйдёшь.

Вырвала язык мой, как жалкий плевел,

и вместо него  вложила   нож.

 

Пришла  зимой,  заскулила ,  молча

попросилась: согрей! простонала: кровь!

И выросла вдруг  ненасытность волчья,

накормил ее сердцем, впустил в нутро - -

 

Но весна отворит  ещё настежь двери,

камни сердца  пойдут на слом,

и усядемся мы на общей вечере,

а земля нам будет  одним столом.

 

Остановит день свой разбег всегдашний

когда ему крикнем: не кончайся! Стань!

Принесёт из яств своё лучшее каждый,

миру целому шедрую дань.

 

Провозвестники града и шквала,

краснолицые,  шумные в тот день,

будем вместе и  черный, и алый

цвет смывать  со знамён и тел.

 

В этот день - дню тому, что будет,

бьющуюся, как кровавый карп,

принесу  на глиняном блюде

эту  песнь, мой ценнейший  скарб.

 

Jasieński Bruno - Słowo o Jakubie Szeli

PROLOG

W białe noce, od rżysk i gumien

porośniętych i mchem i mgłą

pozbierałem tę pieśń, jak umiem

i przynoszę skrwawioną i złą.

 

Rozhuśtała już jesień tysiącem batut

krzywe wierzby nad stawem w takt żabich gam.

Na ostatni fałszywy czerwienny atut

dzisiaj w durnia ze śmiercią gram

 

Może jutro juz przejdzie traktor

po tych polach, jak łaty płacht

przyjdzie zmierzch - czarnobrody faktor

- weźmie ziemię w swój czarny pacht

 

I na dziesięć mil w krąg, czy na sto,

kędy łan się pod sierpem kładł

wstanie wielkie, kamienne miasto,

nieprzejrzany, sześcienny sad.

 

I gdy znowu się noc rozgwiezdni

w białej mszy księżycowych plam,

będą zwisać nad ścieżką jezdni

ciężkie jabłka łukowych lamp

 

- - W białe noce, zza kęp ostrężnic

gdzie chowała się słońca rzyć,

wychodziła ta pieśń na księżyc

godzinami po psiemu wyć.

 

Przykucała na polu, za kępą chwastów

kołysała się, chwiała jak zwiędła nać.

Kiedy rankiem ją spłoszył pastuch

Krople krwi w bruzdach było znać.

 

Raz ta pieśń - zaszła mnie w życie, za łąką,

powaliła, przygniotła, kazała: służ!

i wyrwała mi język jak płony kąkol,

a miast niego wetknęła mi nóż

 

Przyszła zimą skostniała, skomlała: milczę!

przypytała się: ogrzej! jęczała: krew!

A w zanadrzu urosła w żarłoczne wilczę,

nakarmiła się sercem, sięgneła trzew - -

 

Kiedyś wiosna otworzy na ścieżaj

pestki serc rozłupane na pół

zasiądziemy przy jednej wieczerzy

Będzie ziemia jak jeden stół

 

Wstrzyma dzień ten swój pęd, co prze go,

gdy mu krzykną: nie zachodź! stań!

Zniesie każdy, co ma najlepszego

Będzie świat cały - kartą dań.

 

Na ten dzień krasnolicy i gwarny

zwiastowany przez grad i szkwał

zasiądziemy, czerwony i czarny

zmywać barwy z sztandarów i z ciał.

 

Na ten dzień - pokłon jutru od dzisiaj

trzepocącą się we krwi jak karp

na glinanej przynoszę wam misie

tę złą pieśń mój największy skarb.

 

У произведения нет ни одного комментария, вы можете стать первым!