Кристиан Медард Мантойффель. Пейзаж по дороге к небытию.

 

Кристиан Медард Мантойффель

Пейзаж по дороге к небытию

 

«Еще раз отважься, многажды оплаканная тень,

объявиться в полном свете дня. "

И. В. Гете, "Трилогия  страсти"

 

... странной была  дорога за моей спиной, я наблюдал,

как всё увиденное  исчезало  в пасти обрыва;

 я ничего не оставлял позади себя, как будто ничего

не влёк за собой из прошлого  в будущее.

Неузнаваемые идеи, дела, брошенные ветрам,

привычный звук мостовой под колесами ;

дорога позади без тени, которая обычно растягивалась

 в сумерки, а ночью, как собака засыпала у ног.

Можно потерять счастье, богатство,  можно сжечь книги,

разувериться, что Бог все еще идет непознаваемым путём,

гордостью вознестись ,  тень бросить на землю.

Из пепла взлететь к небу,  можно  гнев подавить ,

можно поверить  Богу, что еще не потерял нас из очей своих,

но  нельзя существовать без собственной тени ...

Германия, Юра Швабска, 2003

 

Christian Medard Manteuffel

Krajobraz z drogi do nieistnienia

 

„Raz jeszcze ważysz się, wielokroć opłakany cieniu,

Objawić w pełnym świetle dnia.“

J. W. Goethe, „Trilogie der Leidenschaft“

 

...dziwna była ta droga za mną, którą mi oglądać przyszło,

wszak to, co widziałem, ginęło u przepaści brzegu;

nie zostawiałem nic za sobą, jakbym też niczego

nie wlókł za sobą od przeszłości w przyszłość.

Nierozpoznawalne idee, sprawy porzucone wiatrom,

ledwie jak bruk pod kołami, do którego przywykłem;

droga za mną bez cienia, który rozciągał się zwykle

zmierzchem, a nocą, jak pies u nóg zasnął.

Można zgubić szczęście, majątek, można książki spalić,

nie czuć, że Bóg podąża jeszcze zawikłanym tropem,

dumą się unieść i cień rzucić na ziemię.

Z popiołów ku niebu ulecieć, można gniew oddalić,

można wierzyć Bogu, że jeszcze nie stracił nas z oczu,

lecz nie można istnieć bez własnego cienia...

Niemcy, Jura Szwabska, 2003

У произведения нет ни одного комментария, вы можете стать первым!