Тициан Табидзе. Стихотворение-лавина

Дата: 20-04-2018 | 18:08:03

Тициан Табидзе

 

Стихотворение-лавина

 

Не я пишу стихи... Я сам написан ими:

навек судьба моя к строке пригвождена.

Поэзия сродни сорвавшейся лавине,

что заживо тебя похоронить должна.

 

Из яблоневых снов, из лепестков цветущих

явился я на свет апрельскою порой.

Как слезы, светлый дождь из глаз моих все пуще

слезами истекал, блистая чистотой.

 

А значит, написав стихотворенье это,

сойду в могилу я, но жить ему дано,

а если тронет грудь хоть одного поэта,

тем самым за меня заступится оно

 

и выскажется так: на берегу Орпири

жил бедный паренек, и он стоял на том,

что одному ему, бряцавшему на лире,

поэзия была и хлебом, и вином;

 

его любовь к земле и солнцу Сакартвело *

тиранила его до гробовой доски,

и хоть любви не знал и счастья не имел он,

но миру подарил счастливые стихи.

 

Не я пишу стихи, я сам написан ими:

навек судьба моя к строке пригвождена.

Поэзия сродни сорвавшейся лавине,

что заживо тебя похоронить должна.

 

* Так грузины порой называют Грузию в настоящее время

 

17 — 20 апреля 2018

 

 

 

ტიციან ტაბიძე

 

ლექსი მეწყერი

 

მე არ ვწერ ლექსებს... ლექსი თვითონ მწერს,

ჩემი სიცოცხლე ამ ლექსს თან ახლავს.

ლექსს მე ვუწოდებ მოვარდნილ მეწყერს,

რომ გაგიტანს და ცოცხლად დაგმარხავს.

 

მე დავიბადე აპრილის თვეში,

ვაშლების გაშლილ ყვავილებიდან,

მაწვიმს სითეთრე და წვიმის თქეში

მოდის ცრემლებად ჩემს თვალებიდან.

 

აქედან ვიცი, მე რომ მოვკვდები,

ამ ლექსს რომ ვამბობ, ესეც დარჩება,

ერთ პოეტს მაინც გულზე მოხვდება

და ეს ეყოფა გამოსარჩლებად.

 

იტყვიან ასე: იყო საწყალი,

ორპირის ფშანზე გაზრდილი ბიჭი.

ლექსები იყო მისი საგზალი,

არ მოუცვლია ერთი ნაბიჯი.

 

და აწვალებდა მას სიკვდილამდე

ქართული მზე და ქართული მიწა,

ბედნიერებას მას უმალავდენ,

ბედნიერება მან ლექსებს მისცა.

 

მე არ ვწერ ლექსებს, ლექსი თვითონ მწერს,

ჩემი სიცოცხლე ამ ლექსს თან ახლავს.

ლექსს მე ვუწოდებ მოვარდნილ მეწყერს,

რომ გაგიტანს და ცოცხლად დაგმარხავს.

У произведения нет ни одного комментария, вы можете стать первым!