Г. Орбелиани. Мухамбази

Дата: 20-04-2017 | 23:52:29

Григол Орбелиани

 

Мухамбази

 

«О сладкий голос мухамбази!»

Чамчи-Мелко

 

Только усну — снится мне твой привет.

Только проснусь — твой на ресницах свет.

 

Я твой слуга — хоть проживи сто лет.

Хочешь убить — не возражу в ответ.

Где б ты ни шла — я за тобой вослед.

Видишь иль нет — рядом с тобой поэт.

Как подойти, зная про твой запрет?

Тихо шепчу: «Лучших красавиц нет!»

 

Только усну — снится мне твой привет.

Только проснусь — твой на ресницах свет.

 

Строен и прям твой тополиный стан.

Нежный твой стан радугой осиян.

Молнии глаз блещут, как ятаган.

Легок твой вздох, а на устах — тимьян.

Как мне спросить: «Любишь ты или нет?»

 

Только усну — снится мне твой привет.

Только проснусь — твой на ресницах свет.

 

Где б ни плутал — выйду к тебе я вмиг!

Гляну кругом — передо мной твой лик!

Что ни скажу — славит тебя язык!

«Что же со мной?» — рвется из сердца крик.

Спросишь ли, кто мне причиняет вред?

 

Только усну — снится мне твой привет.

Только проснусь — твой на ресницах свет.

 

Кто загрустит здесь от моих невзгод?

Кто Лопиана вам, чем он живет?

Может быть, он в могиле который год?

Может, его знать не хочет народ?

Ты промолчишь, слыша весь этот бред!

 

Только усну — снится мне твой привет.

Только проснусь — твой на ресницах свет.

 

Глянь на меня в Ортачальских садах!

Глянь, я каков на веселых пирах!

Как застолье веду с чашей в руках!

Как я дерусь ловко на кулаках!

Может, моей станешь тогда, мой свет?

 

Только усну — снится мне твой привет.

Только проснусь — твой на ресницах свет.

 

5-6 апреля 2017

 

Примечание. Чамчи-Мелко — тбилисский ашуг второй половины XIX в. Лопиана — тбилисский рыбак, отличавшийся в кулачных боях, любимец Гр. Орбелиани. Ортачалы — предместье Тбилиси, излюбленное место развлечения состоятельной молодежи.

 

 

 

გრიგოლ ორბელიანი (1804 — 1883)

 

მუხამბაზი

 

“მუხამბაზო, რა ტკბილი რამ ხმა ხარო”

ჩამჩი-მელქო

 

გინდ მეძინოს, მაინც სულში მიზიხარ!

თვალთ ავახელ, ზედ წამწამზედ მიზიხარ!

 

ყმასავითა მე ერთგული შენი ვარ,

გინდა მკლავდე, არას გეტყვი — შენი ვარ.

სადაც წახვალ, მე მაშინვე იქა ვარ,

გინდ ვერ მნახო, იცოდე რომ იქა ვარ,

რას გაწუხებ? მე ჩემთვისა იქა ვარ!

ჩემთვის ჩუმად ვამბობ: ”რა ლამაზი ხარ!”

 

გინდ მეძინოს, მაინც სულში მიზიხარ!

თვალთ ავახელ, ზედ წამწამზედ მიზიხარ!

 

რტო ალვისა, შენი წელი მგონია,

მაგ წელზედა ცისარტყელა მგონია,

ეგ თვალები — ცაში ელვა მგონია.

ვარდის სუნთქვა — შენი სუნთქვა მგონია.

როს მეღირსოს, ვჰსთქვა: “გეთაყვა, ჩემი ხარ!”

 

გინდ მეძინოს, მაინც სულში მიზიხარ!

თვალთ ავახელ, ზედ წამწამზედ მიზიხარ!

 

ათი გზა მაქვს, ათივე შენკენ მოდის!

ფიქრები მაქვს, წინ შენი სახე მოდის!

მინდა რამ ვჰსთქვა — შენი სახელი მოდის!

ჩემს გულში რა ამბებია, რა მოდის?

ერთხელ მაინც მკითხე: “აგრე რათა ხარ?”

 

გინდ მეძინოს, მაინც სულში მიზიხარ,

თვალთ ავახელ, ზედ წამწამზედ მიზიხარ!

 

ჩემს დარდებსა ვინ ინაღვლის, ვინ არის?

ვის რათ უნდა, ლოპიანა ვინ არის?

მკვდარია თუ ცოცხალია, ვინ არის?

ქვეყანაში აბა რაა, ვინ არის?

შენ არ მეტყვი, ვიცი სულით ნაზი ხარ!

 

გინდ მეძინოს, მაინც სულში მიზიხარ,

თვალთ ავახელ, ზედ წამწამზედ მიზიხარ!

 

ორთაჭალის ბაღში მნახე, ვინა ვარ,

დარდიმანდის ლხინში მნახე, ვინა ვარ!

ჯამით ტოლუმბაში მნახე, ვინა ვარ!

აბა მუშტის კრივში მნახე, ვინა ვარ! —

მაშინ შეგიყვარდე, სთქვა: “ძვირფასი ხარ!”

 

გინდ მეძინოს, მაინც სულში მიზიხარ,

თვალთ ავახელ, ზედ წამწამზედ მიზიხარ!

 

1861

У произведения нет ни одного комментария, вы можете стать первым!